A.s. zondag is de tentoonstelling ‘Vensters’ van Marc Mulders alweer voorbij.
Dus hup, de nieuwe dweilstok en ook de nieuwe spons en zeem, waarmee ik mijn eigen balkon- schuif-raam te lijf zou gaan, even aan de kant, en naar de verplaatste Kunsthal de Kade. Qua sfeer is dit museum (dat nu in het Eemhuis in Amersfoort is ondergebracht) behoorlijk zichzelf gebleven. Maar de ruimtes zijn prettiger gedimensioneerd en daardoor intiemer.

‘Vensters’ is samengesteld door de kunstenaar Marc Mulders. Hij toont recent werk van zichzelf en plaatst dat in dialoog met werk van andere kunstenaars. ‘In zijn eigen werk komen twee polen aan de orde: de poëzie, het licht, de ruimte, maar ook de begrenzing en de duisternis. Beide aspecten komen terug in de tentoonstelling. Zowel in zijn eigen werk als in de keuze van werk van de andere kunstenaars. ‘

Zo relateert hij zijn eigen werk en visie bijvoorbeeld aan werk van Bram en Geer van Velde. Wow ,dat is voor mij met mijn neus in de boter vallen. Ik hou nl. van beide broers! (ze zijn al dood hoor) Toen ik ooit— een grote recensie mocht schijven over Bram van Velde, toen hij in het Bonefanten in Maastricht exposeerde, kreeg ik daarna een prachtige brief van het museums. (even mezelf op de borst kloppen, sorry)
Eigenlijk vind ik alles wat hij heeft gekozen wel passen bij het werk en denkniveau van Mulders.

Ik citeer hierover iets van hemzelf:
“Eerst koos ik de kunstenaars, omdat ik hun werk prachtig vind en daarna heb ik in hun vocabulaire juist die werken gekozen die zich goed kunnen verhouden met hun collega,s in de door mij beoogde sfeer.’

Een van die uitgekozen werken is van Maaike Schoorel, een wit doek met de titel “Meditatieruimte “dat pas na lang en aandachtig kijken zijn geheimen bloot geeft. Voorzichtig komen er gekleurde plekken en subtiele bewegingen tevoorschijn. Bijna een geheimzinnig en subtiel spel van twee geliefden.

Mulder schijft over Maaike: “Ik vind het van een grootheid getuigen, dat zij met zo weinig, zo’n etherisch oppervlak kan creëren. Klasse.”

Mooi zou je denken, maar mooi niet, er staat een man in een beduimeld leren jasje naar dit doek te kijken. Zijn vrouw behoorlijk opgemaakt en gekleed in een broek die zo strak zat, dat ik wachtte op het moment dat ze eruit zou barsten…stond naast hem. De broek barste niet, maar de man wel: Hij was woedend en stond onbeheerst te keer te gaan. Wat is dit voor lulkoek, is dit kunst, moet ik daar entree voor betalen voor een wit stuk linnen? Ik ben erin geluisd , dat ben ik!” Zijn vrouw keek verschrikt om zich heen en fluisterde hardop, “toe nou Henk, toe nou!”

Meditatie-ruimte ,~~~~~~ dat mogen we wel zeggen.