Je weet soms niet wie je blog leest, soms vrees ik, geen hond, ik schrijf het voor mezelf, vanuit een soort discipline, denk ik dan.
Maar het gekke is dat ik op de meest onverwachte momenten toch een reactie krijg (soms zelfs heel lief)op mijn blog.
Zo ook nu vandaag : al 3 maitjes van mensen die reageren op het weblog over de zeppelin en roken.

Mensen die zich herkennen in de zorgen van die arme moeder, met zieke dochter. Ze hebben zelf kennelijk ook een familielid verslaafd aan nicotine, alcohol, of drugs. Is een drugsverslaving anders als een gewone nicotine verslaving vraag ik me nu de hele dag al af.

Daar geloof ik niks van. Drugs maken je brains
wellicht ietsje eerder kapot, zeker als het op gegeven moment overgaat in heroïne, cocaïne of crack.
Dan verlies je eerder je tanden, dan is je hoofd eerder in de war , raken je aderen verstopt en kun je zelfs psychotisch raken, jezelf totaal verliezen, als je daar gevoelig voor bent.

Mijn eigen dochter waar ik het gisteren over had, is zeer verslavingsgevoelig (dat schijnt vaak een bijverschijnsel te zijn van een psychiatrische aandoening…) Zij heeft al vaak ernstige strafmaatregelen ondergaan (onder meer hele dagen in de isoleer) omdat ze stiekem op haar kamer rookte.

Dat doet ze nu niet meer (geloof ik) maar nu staat ze de halve dag buiten met haar shaggie , met een trieste blik in haar ogen en afhangende schouders. Een tafereel waar je hart zich van omkeert. En wat haar tanden betreft, ja die rotten gewoon weg in haar mond, dat schijnt te horen bij drugs, maar het kan ook als je alsmaar rookt, omdat dan je speeksel een stuk minder afweerstoffen produceert. En dat tast dan weer je tandvlees en je adem aan. (weet ik van de tandarts)

Maar nogmaals, wat kun je eraan doen. In de woongroep van mijn vriend is nog maar een persoon die rookt , want dat vind hij zo “gezellig”. Als de hele groep geanimeerd binnen aan een wijntje o.id.zit, dan. staat hij in zijn eentje op het terras met zijn sigaret. Wat je gezellig noemt.

Zelf heb ik ook gerookt, ooit. Maar toen ik mijn (overleden) man ontmoette vroeg hij me of ik daarmee op wilde houden, want hij had net een klaplong achter de rug en hij kon niet meer tegen die lucht. Dat het me toen (met zijn hulp) gelukt is om er werkelijk mee op te houden, daar ben ik nog dagelijks dankbaar voor.

Ik moet er niet aan denken, dat ik dat gevecht er ook nog bij zou hebben. Vandaag was er overigens geen zeppelin!