 |
|
Logmaandag 30 januari 2012 om 0:39 uur: Ik mis het muziekcentrum Vredenburg Jarenlang de rotsooi en de bouwputten Waar vuil en bladeren hun weg vonden Dan de slopers met hun onverschillige tronies En hun sjekkies, Daar waar ik ooit de jazz , de soul, de poëzie vond, daar gaapt al jaren het gat, van een slecht gebit, ik zie de stalen staketsels en ramen Waar de wind doorheen raast, hier komt het nieuwe hart Van de stad, lees ik, laat me niet lachen, het hart Is er al lang uitgeblazen door de saxofoon van de wind Het hart is verhuisd, het hart klopt alleen nog In ons zelf. Daar ligt nog een popzaal en een liefdesnest Daar is een jazz plek en een bezemkast, daar liggen De herinneringen, het verlangen naar een streling Die niet op de tekening van de architect staat , de kus Die we wellicht nooit meer zullen proeven, daar wacht De sprong die we misschien nooit meer kunnen maken. NB: In 2008 werd ons Muziekcentrum Vredenburg al gesloopt, in 2010 zouden we er weer in kunnen, want de grote zaal werd immers ‘gespaard’. In 2012- is er altijd nog een akelig geruïneerde toestand te zien. Bah. Ik ben boos. zondag 29 januari 2012 om 0:36 uur: Kat in de hoofdrol again Het is altijd prettig als je, zoals ik,al ruim 6 jaar een logboek op je website bij houdt (sommige mensen hebben overigens niet door dat er ook een website bij hoort..) reacties krijgt via webmail, van mensen die je verder niet kent. Zo vond ik vanavond bij thuiskomst, de volgende vraag in mijn mail-box. “Mag ik (uit nieuwsgierigheid) vragen of je nieuwe kat uit dierenasiel Utrecht komt...?” Met vrolijke groet, Linda Nou dat is dan heerlijk. En hoewel ik had geschreven dat ik het niet dagelijks over mijn nieuwe huisdier zou gaan hebben (en ik dat ook niet zal doen) nu toch een antwoord aan alle Linda’s die zich het plezier en de vriendschap van een huisdier kunnen voorstellen. Slash; want zo heet hij dus, was voor het eerst een etmaal zonder mij, (ja buurman C. zorgde wel voor hem, maar buurman C. dat ben ik niet) Slash was kennelijk zo blij me terug te zien dat hij wel een halve meter omhoog sprong, zich meteen om mijn benen wikkelde, druk begon te spinnen en van pure vreugde gewoon niet wist wat hij het eerste zou doen. Op mijn beurt had ik twee cadeautjes voor hem. Een krabpaal van een meter hoog, die hij al snel in gebruik nam en zelfs probeerde om boven op het minieme plateautje te gaan zitten.Zwaaidend met zijn staart. Misschien om indruk op me te maken? Maar dat doe je niet op die manier Slash. Bij mij mag je gerust wat subtieler te werk gaan. Verder had ik in een andere stad in een “dieren- speciaalzaak”…een soort hengel gekocht waaraan een visje hing en vogelveertjes. Omdat hij tot nu toe niet zo speels was, sloeg ik achterover van het effect dat deze hengel (van 2 €…) op hem had. Nu ligt hij in een bureaula naar me te kijken en te wachten tot dit stukje af is. En dat is nu. p.s. Linda: ja uit asiel. zaterdag 28 januari 2012 om 0:05 uur: Op zijn Chinees Afgelopen avond een Chinese party beleefd met allerhand chinees eten En een chinese arthouse film, waarbij ik vooral onder de indruk raakte van de natuur in die film. Ik ben een geografische nitwit en wist bijvoorbeeld niet dat er zulke hoge bergen in China zijn. Ja de Chinese muur dat wel natuurlijk. In elk geval herinnerde ik me hierdoor een mooie Chinese uitspraak: “Als je geen berg beklimt, kun je niet ver kijken.” vrijdag 27 januari 2012 om 0:38 uur: After the poetry-night. Hoe ‘t was? Het was heel fijn! Vriendinnetje en ik genoten. We kwamen nog andere vrienden tegen, her en der in het Museum- labyrinth. Ik kon bovendien in een paar lieve ogen kijken. En het lukte zowaar! Om op tijd bij de voordracht van Judith Herzberg te zijn. Ze was heel persoonlik en authentiek. Zei onder meer dat ze zich zo ergerde aan het feit dat er nu wedstrijden in poëzie zijn. Waarbij ze een duidelijke hint naar de Turing wedstrijd gaf. Poëzie is niet iets om in te winnen , zei ze. En dat terwijl vriend L. dit jaar alweer !! gewonnen heeft, en ik hem benijd. Het is toch een soort tombola zegt hij. En zij vindt het dus niks. Ja, ja,…. maar ik zou maar wat graag winnen. Haar gedichten waren verder haarscherp, en een ervan (klaagliedje) publiceerde ik zelfs een aantal weken geleden op dit weblog. Ook Eva Gerlach zagen en hoorden we. Wat was ze klein en tenger, al is ze 65, no altijd een mooi meisje. Een in het zwart gekleed figuurtje , met een zwart page kopje , bescheiden stemgeluid en tamelijk ingewikkelde verzen. Sudoku’s haast . Maar het was genieten. En Menno Wigman, schitterende voordracht en heel bijzondere verfijnde poëzie. Tonnus Oosterhof met knappe klankdichten en zovoorts. Laat ik maar ophouden. Veel, heel veel, en heel fijn. In de natteneuzen- nacht liep ik daarnet, alleen terug naar huis, er vielen mij vele dichtregels in, maar geen die het won bij de dichtregels van deze avond. Welterusten. Let’s meet again in poetry. donderdag 26 januari 2012 om 0:32 uur: Gedichtendag,voor ons, maar ook voor verstandelijk gehandicapten. Morgen de Nationale Gedichtendag (nou ja, op het moment dat u dit opent is het al donderdag natuurlijk.) Ik vind dat een fantastisch initiatief, zoiets als moederdag maar dan voor gedichten... Zoals elk jaar ga ik naar het huis van de poëzie. Van 8-12 uur tanden op elkaar, hoorapparaat aan en luisteren. Vorig jaar was ik met hetzelfde lieve vriendinnetje (die net als ik nogal wat ausdauer heeft) in het stadhuis. (toenmalige locatie) We wilden van alles horen en zien en dwaalden door de gangen. Misten heel veel, omdat we het niet systematisch aanpakten. En als we wel bij de juiste deur waren, dan was het alweer te laat. Vol! Dit jaar wil ik beslist Judith Herzberg en Eva Gerlach horen , aan beide dames ben ik nl. schatplichtig. In het kader van deze a.s. happening kreeg ik de DVD “verbeelde gedichten” , gemaakt door Robin Vogel van de Vogelfabriek. Gedichten van verstandelijk gehandicapten met sobere ondersteunende beelden. Wat vindt u van dit gedicht: ‘liefhebben” van een meisje met een verstandelijke beperking. (Gehandicapt? ?) Liefhebben “Houden van iemand Houden van iets Het is allemaal moeilijk Het is zelden gelijk spel Maar dat merkt u nog wel.” woensdag 25 januari 2012 om 0:55 uur: Geen Nobelprijs, maar… “Wat we werkelijk nodig hebben is niet de Nobelprijs .. maar de liefde - en verwantschap in de geest. De Nobelprijs is slechts een troostprijs.” Aldus: George Wald. Nobelprijswinnaar en bioloog aan Harvard University. Aanvulling van mezelf: ik ben het volledig met meneer Wald eens, maar toch zou ik ook de Nobelprijs niet versmaden. dinsdag 24 januari 2012 om 0:51 uur: Een huisgenootje/ genaamd Slash Als je zo goed bent in columns als Martin Bril zaliger, dan kun je het dagen lang hebben over de belevenissen van en met je huisdier . Zo niet dan wordt het al gauw een vreselijk geneuzel. Maar nu: ik heb sinds vandaag een nieuw huisgenootje , een kat; genaamd Slash. Rood, wit, van kleur en ogen die diepzinnig (of is het dommig?) kijken. Ik ben vooralsnog blij met hem , al had ik mezelf gezworen dat ik nooit meer het verdriet om het verlies van een geliefd en dierbaar huisdier wilde hebben. Verlies, (op velerlei terrein) genoeg geleden. Maar ----het gemis ging overheersen. Hopelijk gaan we het zo goed samen vinden, dat ik u nog een keer deelgenoot kan maken van een, al dan niet gezamenlijk, avontuur. Geen woef, geen Yeah, maar mauwww........ En misschien krijgt mijn weblog-boek ook nog een keer de mogelijkheid om foto’s toe te voegen. Dus wie weet. maandag 23 januari 2012 om 0:07 uur: Geen dappere man uit Dublin, Wel een vasthoudende dame uit Downingstreet. Goed: op naar het theater waar een stuk over een dappere man uit Dublin in de jaren 60 zou worden zou worden opgevoerd. Zegt de dame achter het loket(als ik mijn naam noem vanwege de gereserveerde kaartjes...) “Het stuk is al een half uur bezig. Oh de aanvangstijd stond kennelijk verkeerd op de site , neem me niet kwalijk!” Ik sla nu maar even over wat ik vervolgens zei. Na deze blamage dan maar naar de film: “ The iron lady,” van Ierland naar Engeland zogezeid. Deze film gaat over de Britse politica Margaret Thatcher (vertolkt door Meryl Streep) die uiteindelijk de eerste conservatieve vrouwelijke premier van the U.K. werd. Of je nou wel of niet waardering had of hebt, voor Thatcher. Meryl Streep geeft haar op een fantastische en bij wijle zelfs roerende manier, gestalte. Net als het hondje Uggie verdient zij ook een Oscar. Geen woef, maar Yeah. zondag 22 januari 2012 om 0:06 uur: Een terechte Oscar en hoeraatje voor een hond. Een aantal weken geleden meldde ik u op mijn web-logboek hoezeer ik onder de indruk was van het hondje Uggie, de dappere en grappige Jack Russel die meespeelde in de zwart-wit film ‘The artist’- Dat hondje, dat werkelijk een hoofdrol vervult (in zijn eentje , hij werd door geen enkele hond vervangen..) zou wel een Oscar verdienen dacht ik toen. Et voila, Maandag kreeg Uggie zijn Oscar. Eindelijk erkenning.Woef. zaterdag 21 januari 2012 om 1:41 uur: Vervolg: Realisme en het tactiele schilderen. Wat me toch wel fijn lijkt ...als je kunt schilderen zoals Cas Waterman, die portretten van vrouwen tentoonstelt. Vrouwen met vaak prachtige borsten , met een mooie huid, mooi haar. Alsof hij dat met zijn penseel als een soort van tastzintuig -----aanraakt. Zo beschouwt, kan realistisch schilderen ook opwindend zijn. Dat was vroeger natuurlijk ook zo. Al die Italiaanse schilders, die alsmaar hun minnares gebruikten om de H. Madonna af te beelden. Zo kon hun vak schadevrij ,heerlijk voor hen zijn. zaterdag 21 januari 2012 om 1:39 uur: “Realisten” zijn in. Realistische schilderkunst beleeft een enorme revival. Woensdag j.l. werd de beurs voor hedendaagse figuratie geopend door Boris Dittrich in Amsterdam. Op diverse artfairs en galeries in het land exposeren kunstenaars hun schilderijen en foto’s waarin zij de werkelijkheid vastleggen. Nou ja, zoals die zich aan hen voordoet dan... Ook in Utrecht in Genootschap Kunst- liefde dat belangrijk was voor (magisch) realistische schilders als Moesman, en voor Pyke Koch (die daar bijv. in 1940 het beroemde portret van zijn vrouw tentoonstelde in een zwart geschilderde ruimte) exposeren nu vier realisten. Kunstenaars die vaak maanden lang, intensief aan een en hetzelfde schilderij werken. Stillevens , portretten, landschappen etc. Ik vind het overigens grappig dat Realisme nu opeens weer als een moderne stroming wordt gezien…. Modern? Was het niet Gustave Courbet (1819-1877) die, om zich af te zetten tegen het Classicisme en de Romantiek , brutaal ging schilderen naar de werkelijkheid. Hij veroorzaakte schandalen, omdat hij de ‘werkelijkheid’ niet mooier maakte dan die werkelijk was. Dat is zo’n 150 jaar geleden. Dus : ‘What’s new “ Het beste is toch om het realisme aan den lijve te ervaren , al klinkt dat vast wel weer een beetje abstract. Tot morgen. vrijdag 20 januari 2012 om 0:39 uur: Vervolg: onbekende beelden op oude foto’s Hebt u wel eens gehoord van de plaatsen Dobbiaco, Venetië, San Agaro, San Remo, Opatija, Lugano, Sezano? En als u er van gehoord hebt (Venetië is natuurlijk een inkoppertje) bent u er dan ook geweest? Ik heb al deze plaatsen nog nooit bezocht. Wat blijkt / tot mijn werkelijk stomme verbazing…mijn ouders zijn gefotografeerd in al die plaatsen . Daar waren ze met vakantie. Vakantie? Ik weet niet beter of mijn ouders gingen nooit met vakantie. Ik was tot mijn 18 de, ook nog nooit van ze leven ergens op vakantie. Ja wel eens 2 dagen in het gezin van mijn reeds genoemde nichtje, waardoor ik bijv. voor het eerst van mijn leven een speeltuin zag, en meteen mijn beide knieën stuk viel. Maar vakantie? No way. Mensen van een boerderij gingen niet met vakantie, en hun kinderen ook niet. Ik ben op mijn 18 de (een verhaal apart, dat ik nu even oversla) het huis uitgegaan. Daarna gaf ik mij decennia lang over aan de wilde maalstroom van het leven waarin ik toen terecht kwam. Ergens in die jaren ~~gingen mijn ouders dus al of niet in een groep met vakantie, naar die oorden die ik in de eerste zin noemde. Ik zie mijn ouders zoals ik ze absoluut niet ken en nooit hebt gezien. Mijn moeder, slank, in lichte zomerkleding , op witte sandaaltjes, een zonnebril op, een ceintuur om haar middel, een lint in het haar. Mijn vader in mooie elegante lichte broeken, overhemden met korte mouwen, open schoenen. Ontspannen lachend naar de camera. Ik kijk en kijk en voel me haast een voyeur. Alsof mij een blik wordt gegund op een geheim dubbel-leven. Iets wat niet voor mijn ogen bestemd was. Ze hebben mij (in de spaarzame keren dat ik toen thuis was) er nooit over verteld. Ik wil zwijgen van zoiets confronterends als deze foto’s. Oh, dat er na mijn dood iemand zo barmhartig wil zijn om alle foto’s van mij -en brieven aan -mij zal vernietigen. donderdag 19 januari 2012 om 22:30 uur: Je zult een nicht hebben die je een onbekende jeugd voorschotelt. En die bovendien op een goddelijke plek in een 5 sterren locatie in het zuiden woont. Stel je voor (misschien hebt u ook ooit zoiets beleefd of komt dat nog eens) mijn nichtje die ik in geen jaren had gezien, nam weer contact met mij op vanwege mijn laatste publicatie, nl: “het kettingboek”. Eenmaal binnen tuimelen de verrassingen over me heen. Ze is lief en hartelijk, als vroeger, net alsof al die jaren opeens zijn uitgevaagd en we weer giechelend samen in het hooi zitten. Ook haar man met wie ik nog nooit een echt gesprek gevoerd had, ontvangt me met warmte en respect. In de conversatie blijkt hij een prettige causeur en mijn nichtje (die in div. buitenlanden woonde) veel dapperder dan ik ooit geweten heb. De grootste verrassing zijn de verhalen die nichtje J. me vertelt over mijn jeugd (vanuit haar perspectief uiteraard) Zij woonde i.v.m. ziekte van haar moeder een tijdlang in ons gezin. Ben ik dat: degene die zij beschrijft? Een kind vol fantasie, dwarsigheid en levendigheid. Een stout kind ook. “je verzon bijv. dat we een besmettelijke ziekte hadden waardoor we niet naar school hoefden.”( Oh dank ! dank, ik schaamde me steeds voor mijn eeuwige 8 voor gedrag en vlijt, nu blijkt het nogal mee te vallen.) “Je bracht mij in een moeilijk parket door een klas over te slaan, waardoor er ook extra op mij gelet werd” Ik heb zelf het idee dat ik eigenlijk alleen maar uit het raam keek en verlangde naar het einde van alles, alles. “ Je had veel sjans zonder dat het altijd tot je doordrong. Je hield er afwijkende ideeën op na.” Ik ben op zijn zachts gezegd overdonderd, en ik moet wennen aan het kind uit die verhalen. Kind dat ik niet herken. De volgende verrassing schuilt in 7 ! fotoboeken die ze gered heeft uit het huis van een gezamenlijke oom. Omdat in die boeken nogal wat foto’s van mijn overleden ouders en andere familieleden voorkomen, mag ik ze zomaar van haar hebben. Ze heeft zelf 2 dochters. Ze weet dat mijn kind schizofreen is en dat ik daar veel verdriet van kan hebben. Ze weet dat mijn leven vaak niet over rozen ging. Ze wil mij graag iets geven. Die fotoboeken overdonderen mij met hun inhoud al net zo. Wordt vervolgd. woensdag 18 januari 2012 om 0:09 uur: Een tongzoenende tijger Daar droomde ik van. Gek misschien maar het komt doordat ik mijn eigen bundel “Uit verlangen naar het gewone” weer eens opsloeg en daar staat die zoenregel op pagina 1. Bovendien droom ik letterlijk en figuurlijk van een kat als kameraadje. Het zal wel een combi van beiden zijn. dinsdag 17 januari 2012 om 0:11 uur: Een senryu voor de dinsdag “Er zal een dag zijn dat de aarde mijn voetstap[ niet meer hoeft te dragen” Dit is misschien een beetje een droevige tekst, hoerwel het natuurlijk zo is. Elke dag een stapje dichter bij het graf. Dus: erop af! Nee: ik ben de wanhoop niet nabij, ik ben op dit moment zelfs heel blij. maandag 16 januari 2012 om 0:10 uur: Ja hoor, het is weer zover, Het is weer wereld- depressiedag. De derde maandag in januari schijnt de ergste dag te zijn. Goed voornemen = (bij de meeste mensen) alweer verdampt. Feestdagen voorbij en lange tijd niks leuks meer in het verschiet. En dan komt er dit jaar ook nog eens de crisis…..bij. Nu hoop ik van harte (niet dat ik zo’n zonnestraaltje ben..) dat ik u een beetje blij kan maken. Gisteren op een culturele nieuwjaarsduik, zag ik o.m. een paar leuke optredens van dichters- een op een toilet (boven op de deksel hoor) een in een douche (gekleed) en een in een dampend bad (in zwembroek) dat door een vuurtje warm gehouden werd. Probeer het u voor te stellen en lach! Zo verheven hoeft de plek van de dichter dus niet te zijn. Een andere voorstelling kwam van een cabaretgroep, die allemaal voorspellingen deden over dit jaar. Allerlei mensen zouden overlijden. Denkbeeldig dan. Draai het om en stel u voor welke dieren en mensen dit jaar geboren worden die u nog heel gelukkig kunnen gaan maken. Misschien kunnen die personen of dieren ook al in leven zijn en krijgt u er een relatie mee, die uw geluk kan vergroten. Treed deze depressie-dag dus met een stuk hoop, humor en moed tegemoet. Wedden dat hij terugdeinst! zondag 15 januari 2012 om 0:20 uur: De Alfa’s krijgen mischien weer waardering Ik lees in de republiek van Vrij Ned.: “De Amerikaanse filosfe Martha Nussbaum noemt de verwaarlozing van de geesteswetenschappen een wereldwijde crisis in het onderwijs. Volgens haar zijn alfavakken nl. van levensbelang voor de democratie.” Ze noemt kunst en literatuur belangrijk om je te kunnen verplaatsen in een ander. Kritisch denken, lessen in filosfie bijvoorbeeld zijn daarvoor ook van belang. Ze pleit voor geschiedenis en vreemde talen om je eigen plaats en die van een ander in de wereld te kennen. Zo, zo: nou krijg ik op mijn oude dag misschien nog eens gelijk in het pleiten voor Alfa vakken. Je komt er niet met landen vol technisch opgeleide mensen. Ik ben vaak om mijn ideeën verguisd omdat ik maar …een ‘zweverige’ Alfa ben. En kijk. Het is de vraag of haar pleidooi gehoor gaat vinden in onze wereld vol crisis, oorlogsvoering en techniek. In elk geval is er op dinsdag 17 januari a.s een lezing over Nussbaum, door Prof. Joep Dohmen in het kader van Studium Generale in het academiegebouw in Utrecht. Start 8 uur. Toegang gratis. zaterdag 14 januari 2012 om 0:19 uur: Geluk volgens Deepak Handelingen die door liefde en speelsheid zijn ingegeven leiden altijd tot geluk. Aldus: Deepak Chopra. Ja, dat zou ik ook denken, Maar dit blijkt te simpel, want er is ook nog zoiets als jaloezie van personen, die zich bedreigd voelen en dan kun je het wel weer vergeten met je geluk. Omdat het je simpelweg niet wordt gegund. Zucht. Zo sprak ik met een vriendin die zich wilde inschrijven voor een woon groep van 50 +. Maar aangezien zij nogal kunstzinnig is aangelegd, raadde ik haar aan, een cultuur angehauchte woongroep te zoeken, zodat ze wat geestverwantschap zal ontmoeten. Maar waar vindt zij zoiets? Als ik een paar miljoen zou winnen (……..) zou ik meteen een stuk grond kopen en een complexje laten bouwen voor een groepswoning van geestverwanten die elkaar steunen en inspireren, zonder elkaars privacy aan te tasten. Dit idee wordt mij ook ingegeven door liefde en speelsheid (liefde voor de kunst en het leven). Maar of het idee tot geluk zal leiden? Don’t give up, zeg ik maar tegen u en mezelf….. vrijdag 13 januari 2012 om 0:25 uur: Alzheimer – Poëzie Ik citeer : Zuster Ik vind u charmant en ik zie dat u het bestek in de kast doet en dat is goed maar waar moet ik naartoe? donderdag 12 januari 2012 om 2:47 uur: In vogelvlucht door een stukje Europa, Afgelopen middag zaten we in de comfortabele slee van mijn broertje, waarbij ik op de verwarmde voorbank mocht zitten . (zoiets verzin je niet natuurlijk) We reden in zoevende sneltreinvaart van België naar Zd- Limburg waar we de doden op de begraafplaat van Margraten herdachten. Vervolgens weer terug naar België terwijl we Duitsland meermalen schampten. Voor Belgische versnaperingen op naar een uitspanning die op het hoogste punt van Vlaanderen bleek te liggen. Uiteindelijk met een rose Cava voor de gietijzeren allesbrander met lieve kat van broer en schoonzusje aan mijn voeten . De laatste schonk mij (immers jarig geweest) een fotoboek met foto’s van-en gedichten door- dementerende bejaarden, waar zij mee werkt. Als gewoonlijk gaat zo’n dag dan te snel voorbij en voor we het wisten zaten we weer in een sneltrein, ditmaal richting Utrecht, om van daaruit (met tussentijds oponthoud op mijn laptop) weer verder te reizen. Vanuit het raam had ik de merkwaardige ervaring dat een sneltrein naar den Haag een hele tijd op een ander spoor naast ons reed. Bijna een parallel universum, die lezende of starende of slapende mensen naast ons ‘schuivend’ in hun verlichte kamertjes. Een reiziger zag ik, las The Times, dat versterkte het gevoel van een “international’ gebeuren. Opeens verscheen een opgewekt meisje met een soort rugzak waarin kopjes, poedertjes,warm water enz. zat, als een soort marke-tent-ster- de coupé binnen. ‘Wilt u iets drinken?’ We waren stom verbaasd over deze onverwachte service van de NS. en vroegen haar terloops hoe ze de dit baantje ervoer. ‘Nou ja, een hoop gezeur’ zei ze. ‘Niet van de reizigers hoor!’ (van wie dan wel?) maar morgen ben ik hier weg ,dan ga ik bij Smullers werken. Ik nam een warme chocolademelk. Ze roerde de een of andere smurrie door elkaar, (die achteraf ondrinkbaar bleek,) Maar vanwege haar zwanezang zeurde ik niet. woensdag 11 januari 2012 om 0:08 uur: Break the rules en schrob de trap “Zorg dat je de regels goed kent, des te beter kun je ze breken.” zegt de Dalai Lama. Ik begreep ook dat de Dalai Lama (ondanks zijn hoge positie) niet te beroerd is om zelf de armen uit de mouwen te steken.Die steken natuurlijk altijd al uit zijn gewaad…Maar ik hoorde dat hij in ballingschap in Dharamsala zelf wel eens mee hielp met schoonmaken of klussen. Ik weet niet meer wat het precies was. Vanmiddag maakte ik zelf ook zoiets speciaals mee. Iemand bood mij een speciale harde borstel op steel aan, omdat hij mijn hardhouten tuintrap zo levensgevaarlijk glad vond (wat ook zo is.) Omdat ik niet precies wist hoe ik dat schoonmaakklusje moest aanpakken (ben nl. al 2 x van die trap gedonderd…en kan 1001 er ook niet mee opzadelen.) bood hij vervolgens zelf aan (lief) om de trap van alg te ontdoen. Omdat die man ook een intellectueel is, zou de Dalai Lama deze actie zeker toejuichen. dinsdag 10 januari 2012 om 0:42 uur: Another Year vanuit Humanistisch oogpunt. Vorig jaar begaf ik mij een keer naar de film Another Year in springhaver theater, maar zoals wel eens meer, liep ik te dromen en belande daardoor in de verkeerde zaal. Balen! Maar kijk vanavond bij het Humanistisch verbond werd ook een film vertoond en dat was dus (in this other year..) de film die ik toen miste. De film gaat over een ouder echtpaar Geri, therapeut en Tom, ingenieur , die beiden van koken, van tuinieren en gezelligheid houden. Ze hebben zo te zien een geregeld leven en een mooi huis. Niks aan de hand. Maar de mensen om hen heen, zorgen voor complexiteit en reuring. Familieleden en vrienden die langskomen in de film, hebben bijna stuk voor stuk zo hun eigen problemen, verdriet en eenzaamheid tot wanhoop aan toe. Het echtpaar vangt ze op (zo lijkt het in elk geval) ze eten samen, en hebben het gezellig , waarna de eenzamen, zonder hulp, weer terug in hun eigen ‘hok’ moeten en de echtelieden over al die stakkerds nog eens hun hoofd schudden in hun comfortabele slaapkamer. Zijn ze eigenlijk echt diep betrokken? Of gaat het net zover, tot hun eigen comfortabele leventje niet uit balans raakt? De levendige (echt waar) discussie achteraf, was voor mij het leukste van de film. De vragen die de film opriep. In hoeverre kun je volledig de eigen verantwoordelijkheid nemen. Hoe ver ga je met je hulpverlening? Moet je eerder naar professionele hulp wijzen. Hoe echt was de vriendschap ? En wat vonden we nou eigenlijk de meest interessante karakters? Zo’n discussie vergroot je blikveld. Merkte ik. You will see me again, another day. maandag 9 januari 2012 om 0:37 uur: Dat is ook waar. Het belangrijkste van de muziek staat niet in de noten. aldus :Mahler maandag 9 januari 2012 om 0:34 uur: In Groningen, Indiaas eten en meer Zo belanden wij dus toch met droge voeten in Groningen, de (grote mensen) trein,… deed zowaar zijn best om ons op de juiste tijd af te leveren, waarna R. met zijn nieuwe auto, waar de rolstoel van C. precies in past, vrolijk oppikte Later in het India restaurant, waar ik een heerlijke lamscurry at, werd ik door de India platen aan de muur teruggevoerd naar de film Slumdog Miljonair (een film die je blik op India voor altijd verandert). Maar gelukkig kon ik daar snel over heen stappen.Want: Anne een meisje van 11 met prachtig koperkleurig jaar, tekende nl. gedurende de maaltijd voortdurend aan kleding ontwerpen en die zagen er stuk voor stuk mooi uit. Haar moeder, een knappe, maar eveneens, zeer pientere jonge vrouw, vertelde terloops over haar komende tentamen- Boeddhisme , Hindoeïsme. Ze is cum laude afgestudeerd in de geografie en ze had ook een baan op dat gebied. Maar door ziekte, die haar helaas behoorlijk parten speelt, schoolt ze zich dapper en vooralsnog met veel succes, om tot filosoof. Ondertussen was tafelgenoot R. blij met ons boek over Bauhaus architectuur. Hij weet als stedenbouwkundig adviseur, de Bauhausstijl op waarde te schatten. En 1001 weet zich met alle drie de onderwerpen even soepel te verstaan. Ik hoefde alleen maar te genieten. Ja, ook van de Lamscurry, en de yoghurt met honing en mango toe! zondag 8 januari 2012 om 0:40 uur: Kleine treinen ? Ho maar ! En Groningen? Dicht, maar we gaan wel.! Afgelopen dag naar de Kade ateliers in Amersfoort, om op de valreep nog miniatuurtreinen te kunnen zien (dacht ik…..) Maar nee, no way. Geen enkel leuk Marklin treintje gezien. Het eerste wat ik wel zag, was het hoofd van vriend F. (uiteraard met aandacht) gebogen over een catalogus. Die ontmoeting vond ik fijn. Maar daarna ging het berg-afwaarts- want meteen in de eerste ruimte belandden we in een absurde chaos. Althans, zo beleefde ik het. Wat blijkt? “Marklin World” moest je opvatten als een serie maquettes, foto’s, schilderijen e.d. van landschappen. (gezien vanuit de trein?) Veertig internationale kunstenaars vertoonden hun visie. “A model of the world, by 40 artists” Dat hele ‘wereld- model’ was niet zo aan mij besteed, moet ik eerlijk bekennen. En ik bleef een beetje veel teleurgesteld over het feit dat er helemaal geen treintjes rondreden. Ook de papieren miniatuur huisjes die een Oostenrijkse beambte in zijn vrije tijd bij elkaar geknutseld had, waren niet my cup of tea. Alleen een hardhouten miniatuurbank die in een soort privé- vitrine stond. Die prikkelde wel mijn verbeelding. Hadden hier kleine mensen op gezeten, of zouden ze er nog samen op gaan zitten. Verlangden ze daarnaar? Tot zover de Kade. Morgen; Deo Volente toch (per trein!) naar Groningen, ook al blijft het museum dicht. We hopen de familie te zien! Iets om naar uit te kijken. Tot morgen! zaterdag 7 januari 2012 om 0:12 uur: Kan ik iets voor je doen ? kan ik iets voor je zijn? Dat lied van de Dijk vind ik zo prachtig. Laten we dat nog een tijdje warm houden. Als iedereen daaraan meedoet, dan hebben we er allemaal iets aan. vrijdag 6 januari 2012 om 17:16 uur: Nagekomen bericht omtrent Groningen. Helaas pindakaas. Het museum dat blijft in ieder geval tot dinsdag 10-1-2012 gesloten voor het publiek. Vanwege de hoge waterstanden in het kanaal waarin het museum staat, ... Bah! Jammer. vrijdag 6 januari 2012 om 0:02 uur: Adriaan Bloemaert in Utrecht en Alaia in Groningen Volgens de kunst-econoom Arjo Klamer wordt 2012 voor de kunst “een slagveld.” Vanwege de bezuinigingen die boven ons hoofd hangen. Daarom vanmiddag met vriendinnetje C (die nog een gouden doos met explosief zoet materiaal voor mij naar binnen smokkelde..) naar een tentoonstelling in Utrecht. Naar Adriaan Bloemaert (1609-1666) Een zoektocht (zg) naar het Bloemaert effect qua kleur en compositie. In beide onderdelen was hij natuurlijk een virtuoos, maar ik ben toch niet zo’n Bloemaert adept. Ik wilde naar de Bloemaert werkplaats. Maar dat bleek een lokkertje, je kunt op de zolder (waar natuurlijk geen hond te bekennen was…) tekenen in de stijl van Bloemaert. Ja , sorry! Maar hoe zal het mij a.s. zondag vergaan? De dag waarop ik de tentoonstelling van ontwerpen van de 72 jarige Frans-Tunesische couturier Alaïa, die o.m.Carla Bruni tot zijn klanten rekent…wil gaan zien in Groningen. Een combi-bezoek met een etentje ter ere van de verjaardag van de helft van de knappe tweelingdochters van 1001. Het is de vraag of dat door kan gaan. De berichten zijn onheilspellend , vanwege het wassende water……. Nu hoor ik net op de radio ten eerste dat er een nachtwacht (nee niet die van Rembrandt)wordt ingezet, om de toestand in de gaten te houden. Ten tweede dat de water-problemen groter zijn dan gedacht in het museum... Het museum werd al geteisterd door de financiële tekorten en nu ook nog door het water. Het is wat Klamer zegt: Een dreigend slagveld. Je moet er niet aan denken dat al die prachtige kledingstukken van Alaïa.uiteindelijk in het Slochterdiep ,de Aa of de Dollard, gaan ronddrijven. donderdag 5 januari 2012 om 1:38 uur: Goede voornemens, Een goed mens worden. De goede voornemens van de meeste mensen zijn nog warm en vers. Zo zie je nu opvallend veel mensen in een nieuwe joggingbroek, ’ s ochtends vroeg al hijgend over straat rennen. “Ik moet, ik zal, ik wil, 21 kilo kwijt raken. Hijg, hijg. Ja. ik ga ook echt stoppen met roken. Ik zal me minder ergeren aan mijn baas." Enzovoorts--------- Ik heb zelf vanaf mijn 15 de jaar elk jaar hetzelfde voornemen: Ik wil een goed mens zijn. Dat heb ik jaren lang met vallen en opstaan volgehouden. Pas sinds kort realiseer ik me, dat het weliswaar een edel streven is, maar dat het alleen lukt in samenwerking met anderen, met mijn omgeving, familie, vrienden, kennissen, en buren. Om zoiets groots als een goed mens te kunnen worden- moet je volhouden, motiveren, respecteren, samenwerken, accepteren. Wie mij (die kleine, vaak falende ) mens, die ik ben, een warm hart toedraagt…kom, help mij met mijn voornemen. Laat het ons gezamenlijke voornemen worden. net zoals: “War is over, if you want it” woensdag 4 januari 2012 om 0:13 uur: Vrijheid in het tekenen Met de bus (en te voet) dus toch nog in het museum beland , doordat de regen inmiddels bij de Zuidwesterstorm gekomen was, welliswaar doordrenkt maar welgemoed. De tentoonstelling was alle moeite meer dan waard. Wat een schilder, die Sam Drukker. Vooral zijn vrijheid is het die ik benijd. En dan die wonderlijke materialen die hij gebruikt, paneeltjes uit oude kasten, postzakken, gammele deuren en reeds gebruikte schilderijtjes. Maakt hem niks uit. Die materialen geven het werk soms zelfs een eigen charme. Mijn ogen uitgekeken op zijn erotische tekeningen. Soms in enkele lijnen schetst hij delen uit het erotisch bedrijf. Zo knap, dat je dat kunt, zonder dat het afstotend , ordinair of soft pornografisch wordt. dinsdag 3 januari 2012 om 13:09 uur: Zware storm en dunne huid Op de fiets naar de tentoonstelling van Sam Drukker die vorig jaar de kunstenaarsprijs van het jaar kreeg. Maar de storm is zo hevig , dat we het niet redden met die fiets, want we worden letterlijk! van de weg geblazen. Dan maar terug en hopen dat we de bus nog halen om nog op tijd in het museum te zijn om de dunne huid (ook de titel) van de portretten te kunnen bewonderen. maandag 2 januari 2012 om 14:16 uur: Als in een film Als in een film trekt de dag van gisteren ( Nieuwjaar, en tevens mijn verjaardag) aan me voorbij. Plaats: mijn eigen huis. Vanaf de eerst bezoekers die een schaal, met niet alleen smakelijke maar ook nog eens, artistieke zelfgemaakte hapjes mee brachten, alsook een zeer mooie armband, tot het uitzwaaien van de laatste bezoeker die aan 1001 vroeg of hij niet nog zo’n knappe zoon in de aanbieding had, maar dan een, die de herenliefde is toegedaan, ….zie ik een stroom van heerlijke beelden voor mijn geestesoog verschijnen. Lieve, vrolijke, mooie (waaronder zeer bijzondere) mensen. Een tafel die zich vulde met uitgelezen schotels , baksels en zelfgemaakte hapjes. Taarten, quiches, miniwraps. Etc. De cadeautafel (de bovenkant van een laag boekenrek) die zich spontaan vulde, met 8 DVD’s , 5 boeken, 6 cadeau bonnen (ik ben gek op bonnen) omdat die een belofte in zich bergen, die nog komen gaat.) Lancome- Eau de toilette. Een poëzie- kalender van een dichter die er zelf! in staat. Een zelfgemaakt miniatuur schilderijtje, Rode rozen, en twee uitnodigingen voor een etentje, de ene zelfs gecombineerd met een bioscoop-bezoek. Een warme stroom genegenheid, waarvan de damp nog steeds op me afslaat. Die me uit de slaap hield , vanwege die film die zich steeds voor mijn ogen ontrolde. Ontroering, vreugde en dankbaarheid, Brandstof voor het nieuwe jaar, waarin ik hoop deze emoties ook terug te kunnen kaatsen. Courage in 2012 voor ons allen. maandag 2 januari 2012 om 0:04 uur: Verjaardag voorbij euforie nog aanwezig wordt vervolgd zaterdag 31 december 2011 om 0:16 uur: Een uiteinde, oliebollen en stappen met Tolkien. Ik denk dat ik morgen, oudejaarsdag (dit is immers pas de nacht op weg naar oudjaar) maar niet meer naar de winkels ga. Ik vind het niet prettig om te horen dat men mij een goed uiteinde toewenst. En verder: de obligate oliebollen…ik heb alle ingrediënten in huis, alleen de noodzakelijke motivatie tot bakken, ontbreekt nog. Maar nu geef ik het woord even aan Tolkien- op weg naar een nieuw jaar. ‘De weg gaat verder, eindeloos Vanaf de deur waar hij begon Ik moet hem volgen rusteloos Tot ver achter de horizon Met rappe voeten tot hij aan Een grotere weg weg komt in ‘t verschiet Kruispunt van komen en van gaan En waarheen dan? Ik weet het niet.’ Dit komt uit de ban van de ring. Die zoektocht naar het goede dat het kwade zal overwinnen.Nou wat dat betreft hebben we in 2012 nog een lange weg te gaan. Ik wens mezelf en ook u, dat u hem niet helemaal alleen hoeft te gaan. Ik wens u toe dat er liefde en hoop in uw eigen hart zal zijn en dat er mensen om u heen zullen zijn die ook verliefd op u zijn, die u een warm hart toedragen of die simpelweg van u houden.Die hoe dan ook, met u mee willen lopen vol steun en liefde. Medicijn tegen wanhoop en moedeloosheid. Liefs, tot volgend jaar. vrijdag 30 december 2011 om 1:25 uur: Een poëtische avond met verhalen, gedichten, muziek en ander snoepgoed. Ik was deelnemend gast op een literaire avond van een stedelijk genootschap. “Traditiegetrouw komen wij tussen Kerst en Oudjaar bijeen voor weemoedige bezinning en hoopvolle verwachting over de jaren die komen en gaan.” Goed , ik erheen met een mapje gedichten onder de arm en best veel nervositeit op zak. Op de een of andere manier ervoer ik dit toch als heel anders dan ‘zomaar optreden’ voor een neutraal publiek. Deze avond was met zorg georganiseerd door Christine Boer en Franz Ziegler en de presentatie beruste bij Anneke van Dijk (zij organiseerde 25 jaar lang de nacht van de poëzie, dan weet je het wel) Ik had nog niet eerder aan een dergelijke avond deelgenomen, maar ik moet toegeven dat mijn verwachting overtroffen werd Er was nog een dichter die ik van lang geleden kende, maar die presenteerde zich nu met een soort elektronische minimal music, o.m. gebaseerd op stadsgeluiden. Verder had bijna elke deelnemer gekozen voor materiaal van andere kunstenaars. Ik was de enige met eigen gedichten. Misschien was ik daardoor wel nerveus. Je geeft je zelf toch bloot, als je zoals ik , nogal persoonlijk schrijft. Maar O.K. Er werden herinneringen aan praag en antwerpen voorgelezen. Er was een ontroerende voordracht over treinen, en daarbij pasende muziek en een treingedicht van Jan van Nijlen, hetgeen mij om meerdere redenen raakte. Er kwam verder nog een hoop kwaliteitsmateriaal langs, Teksten van Joseph Roth, van Levi Weemoedt, Transstromer, Kafka, Hans Dorrestein, Bert Schierbeek, Jan Wolkers.etc. Aristide Bruant kwam in "eigen persoon "even langs. Hij leerde ons het refrein van; Le chat noir. Er werd ook een tekst voorgelezen van Julie Andrews, die kennelijk al 76 is (maar nog steeds mooi ) Komisch heeft ze het over de ongemakken van het ouder worden en hoe daar mee om te gaan. Daar werd verdacht hard om gelachen (? jaaaa......) Kortom een heerlijke avond , die ik niet makkelijk zal vergeten. donderdag 29 december 2011 om 0:14 uur: Zo, n bezoek doet goed Vanmiddag sprak ik met F. die zelf architect is, zijn vrouw is eveneens creatief. Hun dochter is beeldend kunstenaar, zijn kleinzoon speelt al (wel eens) in het concertgebouw, zijn vader was een bekende hoffotograaf, zijn grootvader was pianist, nou ja ga zomaar door. En hijzelf is nog nieuwsgierig naar de wereld en heeft de liefde voor kunst en cultuur in zijn genen zitten , zoals ik dat ook heb. Dan is het niet zo gek, dat zo’n gesprek vol herkenning, voldoening en vreugde schenkt. woensdag 28 december 2011 om 0:18 uur: Relax, we gaan gewoon door De kerstdagen overleefd? En nu? Niks aan de hand We kunnen immers gewoon doorgaan met proberen. Proberen om er samen een mooiere wereld van te maken. I’ll be with you! dinsdag 27 december 2011 om 0:16 uur: Een fantastisch gesponsord kerstmaal! En inderdaad: zo togen wij de afgelopen namiddag naar de afspraak in het mooie huis dat in de beschutting van een Utrechtse kerk ligt. We verdwaalden een beetje, al klinkt dat wel maf, verdwalen in je eigen stad. Maar als je nachtblind bent, de duisternis snel invalt en je er niet zo goed bij bent met je hoofd….ja ,dan kan dat. Maar toen we er dan eenmaal waren , toen was er eigenlijk alleen nog maar feest wat ons beiden naar lichaam en ziel goed deed. Bij het eerste glaasje bubbels, maakten we ook kennis met hun dochter, een aantrekkelijke jonge vrouw, die in Kenia woont. Zij vertelde over haar huis en werk in Nairobi en dat bracht in klein bestek, de wereld weer een beetje meer naar binnen. En dan het diner:…. waarvan allerhand onderdelen gesponsord waren. Door de leverancier van hun auto, door de leverancier van hun nieuwe gashaard met levensechte vlammetjes. ( waar ik meteen op viel.) Door een vriend uit Amerika, door hun dochter, die net een week in Indonesië was geweest. Etc. En al klinkt dat als een bij elkaar geraapt ‘zootje’….het diner was (zoals te voorzien ) van grote klasse, tot en met het allerlaatste kopje koffie. Op de terugweg, nu rechtstreeks naar huis….konden we alleen maar stil zijn. Vervuld als we waren, van alles wat we hadden gekregen en beleefd. maandag 26 december 2011 om 14:18 uur: Kerst is soms ook een beetje fun, Naast de religieuze connotaties. Ik bedoel: een kerkelijke hoogtijdag, /sorry,/ is Kerst ook een beetje fun. We reden gisteren naar een plek waar een kingsize bed op ons wachtte. Daar keken we naar de hogerop gelegen snelweg waar de kerstauto’s zich alsmaar voortspoedden, terwijl wij niks anders deden als kijken en kerstsongs beluisterden. Later veranderde de lucht van staalgrijs in parelmoer rose. En vervolgens een bel die door het hele gebouw schalde voor het kerstdiner. Daarna de werkelijk verfrissende film op een mega scherm in onze kamer over de Calendar girls. Middelbare meisjes die uit de kleren gaan voor een goed doel. Vanochtend reden we naar een manege waar we paarden zagen die renden en sprongen en snoven van geluk omdat ze ongezadeld mochten draven met kerststerren op hun hoofd. Straks trekken we weer mooie kleren aan en gaan we naar vrienden in een sprookjeshuis om hun nieuwe vlammetjes-haard te bewonderen om daarna onthaald te worden op een manier- zoals het alleen maar kan door mensen die verstand hebben van verwennerij op het hoogste niveau. Kerst kan ook fun zijn. zondag 25 december 2011 om 0:29 uur: Nulde kerstdag in Rosmalen, We vierden Nulde kerstdag bij familie van 1001 in Rosmalen. De benaming van deze dag (24 december) is van Peter zijn schoonzoon. Wij vinden de uitdrukking grappig en hebben hem geannexeerd. Natuurlijk scoort de foto van baby Ties die we bij ons hebben. Ties als kerstkind. Familie en kerst hoort nog veel meer bij elkaar als cadeautjes en kerst. Maar die vielen ook in de smaak. De met zorg uitgezochte ijsbeer voor de pappa, werd hem door de kinderen meteen afgetroggeld. Maar hun Nintendo games krijgen de meeste aandacht. Minstens een uur zitten ze geconcentreerd en uitert schattig samen op de bank en spelen met die (voor ons) zeer ingewikkelde spelletjes. Leve Nintendo, leve het Kerstkind, leve de Harmonie van kerst. zaterdag 24 december 2011 om 0:17 uur: Het zal je overkomen…heb je net een cupmaatje meer… En dan wordt je opgeroepen omdat de vulling er al weer uit moet. Dat vond ik toch wel een schokkend bericht , dat 30.000 ! Franse vrouwen wsch. hun borstimplantaten eruit moeten laten halen. Ik wist ook niet dat er zoveel vrouwen met opgevulde borsten rondlopen, maar dat is weer wat anders. Het gaat om de zogenaamde pip-protheses. Never heard of. Die dingen kunnen kennelijk gaan lekken (als er een scheurtje inkomt) en kunnen dan kankerverwekkend zijn. Het idee dat je borst gaat scheuren. Eng. Ik stel me voor hoe dat moet zijn, voor al die vrouwen die dit overkomt. In Nederland schijnen er ook ongeveer 300 Pip- draagsters te zijn…Hebben ze net een cupmaatje meer. Misschien lang voor gespaard, overwerk, een cadeau, een lening? Weet ik het. En dan, ja hoor! De zaak staat fier overeind en er kan een jurkje met een decolleté gedragen worden en een andere (meer borst-beluste) man worden aangeschaft en dan moet alles weer eruit. Pech. Weer eens iets anders als: “Prettige feestdagen.” vrijdag 23 december 2011 om 1:08 uur: Via een helden-actie kon ik het ijs op “Heldenactie – van Holiday on ice. Beste Marlies Souren, U staat op de gastenlijst (1 pers) voor de Holiday on Ice: Tropicana-voorstelling van donderdag 22 december om 20.00 uur in de Jaarbeurs Utrecht.” Dit stond allemaal op een mailtje dat ik ontving (kennelijk te danken aan mijn vrijwilligerswerk..) Citaat uit de folder:: “Deze passion tour is een ode aan de liefde , met passie voor muziek en dans. Op tal van plekken in de wereld en op tal van momenten werden mensen hierdoor al in vervoering gebracht.” Aangezien ik niet zo snel naar zoiets toe zou gaan ,normaal gesproken, …( want ik ben niet zo van de shows en van het schaatsen, ..) was dit toch, wat je noemt een verrassing. Kortom; ik in mijn zondagse jurk er op af. De voorstelling had dus als hoofdthema de liefde, altijd goed. Overigens heb ik daar niks van teruggezien, althans niet op het gebied van intermenselijke liefde. Als er al relationele choreografie aan te pas kwam, dan waren de vrouwen altijd in de rol va een pop waarmee je gooien kunt, die je optilt, die je aan een arm of een been rondslingert, of die je in een hoek gooit. De emancipatie is nog niet tot het ijs doorgedrongen Al die halsbrekende toeren op de schaats, al dat vaak ijdel gewervel en die kleurige showkledij. En dan die mooie dunne meisjes (want de meeste danseressen zijn nog meisjes) die er allemaal uitzien alsof ze aan anorexia lijden, zwevende maatjes 34. Het deed me vaak denken aan een circus of een balletvoorstelling. Maar dan op de schaats , wat natuurlijk wel erg knap is. Denk ik. Ik ontdekte ook dat je voor werkelijk spectaculaire sprongen bij jonge Russen moet zijn. Die deinsden met hun gespierde en vaak aantrekkelijke torso’s (wat je niet van alle oost- europese mannen kunt zeggen….) niet terug voor wat vuurwerk op de schaats. Terwijl ze dan ook nog een ‘vrouwtje’boven hun hoofd rondzwaaiden. Oeff. Me Tarzan, you Jane. Die mooie sterke mannenlijven, dat werkte wel tamelijk erotiserend, als ze tenminste niet al te egocentrisch en ijdel aan het zwieren waren. Maar dat gevoel ging vanzelf weer over, omdat ik na afloop een heel eind door de kou en motregen moest voordat ik weer thuis was. Don’t worry. Ik ben tot heldin bevorderd en ik heb een show gezien waar ik totaal niet bij na hoefde te denken. En nu gaan we weer over tot de orde van de dag. Want ook een heldenstatus behoeft onderhoud. Welterusten! donderdag 22 december 2011 om 0:06 uur: Kerstgedachte?? Vanmiddag nam ik even een verse jus bij de Febo, hield een jonge man, zijn hand onder mijn neus en zei min of meer dreigend , ‘hebt u wat geld over voor de Kerstgedachte?’ Aangezien ik de Kerstgedachte niet direct met geld associeer heb ik niks gedoneerd. Aansluitend ging ik naar den Dolder met een klein Kerstpakketje om mijn dochter te bezoeken. Zij is zeer allergisch voor Kerst. Ik had het pakketje dan ook volstrekt profaan gehouden. Maar ik vroeg haar wel meteen wat de kerstgedachte voor haar inhield. ‘Een nieuw jaar’ zei ze onmiddellijk. Hoe bedoel je? ‘Nou gewoon, voor mijn gevoel breekt dan weer een nieuwe tijd aan, met die geboorte en het einde van de kerststress en zo.’ Een nieuwe tijd. Zo kun je het dus ook bekijken! woensdag 21 december 2011 om 0:08 uur: Hoe mooi kun je het hebben Ik sta in de keuken met een rood schortje om en met een groene pollepel roer ik in de pan met cranberries die met kleine plofjes openspringen. Ondertussen bak ik de rozeval aardappeltje langzaam bruin en knapperig. In de pan ernaast liggen de lamsboutjes in de boter en de verse kruiden een heerlijke geur te verspreiden- en alsof dat allemaal al niet lekker en mooi genoeg is-------speelt op hetzelfde moment het Nederlands kamerorkest een cantate van Bach (van Johan Christian in dit geval) op radio 4. Met de schort voor, in het concertgebouw. Hoe mooi en rijk kan het leven soms zijn. dinsdag 20 december 2011 om 0:19 uur: Antoine Bodar wil wel boeten voor ellende, door de kerk aangericht. De vorige week kregen we dan de schokkend getallen via de Commissie Deetman te horen. Er zouden z’n 20.000 kinderen tussen 1945 en 1985 zijn misbruikt in katholieke instellingen, scholen, internaten, seminaries, etc. Als je het echt tot je door laat dringen wordt je er ziek van. Ik woonde heel mijn jeugd tegenover de kerk. Moest elke dag (vreselijk) naar de Mis van 7 uur ochtend, omdat mijn moeder graag zag, dat wij diep gelovig zouden worden. De pastoor de kapelaans en andere geestelijken die bij ons thuis (als buren dus) over de vloer kwamen, dat waren zowat halve Heiligen. Het waren immers ‘de plaatsvervangers van Christus op aarde’………. Nou, je ziet wat die plaatsvervangers ervan gemaakt hebben (een groot aantal van hen in elk geval) Ik ontving een mail van L. waarin ik me volledig kon vinden. Hij schreef: “waar blijft het symbolische gebaar van de kerk? Het dringt niet echt door welke misdrijven met de mantel der eigenliefde zijn bedekt.” Maar plotseling …verscheen Bisschop Eijk met een verklaring ( zijn spin doctor had kennelijk eens nagedacht over het afbrokkelende imago..) “De kerk had uitdrukkelijker empathie moeten tonen met de slachtoffers” zei hij in Kruispunt TV. (gek hè, dat ik de empathie nog steeds miste in zijn stem….) “Het gevoelsaspect heeft misschien teveel ontbroken” aldus de bisschop. Nu ook weer zowat een buurman van me… Die mooie woorden zeggen mij niks. nada, nothing, niente. Laat zien, zien, zien!!! Dat je geschokt bent, dat je je doodschaamt. Dan heb ik toch meer waardering voor Antoine Bodar, die zich ook wel realiseert dat de meeste daders inmiddels dood zijn of dement.’Ik vind dat er boetedoening gedaan moet worden zegt hij en dat kan door in de gevangenis te zitten!’ Hij geeft aan daartoe (plaatsvervangend) bereid te zijn. Als een rechter zijn gebaar zal aannemen, dan hoop ik dat het niet zal gebeuren voordat zijn programma “Eeuwigh gaat voor Oogenblick” (ontleend aan een treurdicht van Joost van den Vondel) is uitgezonden. Amen. maandag 19 december 2011 om 0:27 uur: De een (T) komt. De ander (Vaclav) gaat……. en zo gaat het alsmaar door. Vanmiddag brachten we een marmeren olifantje naar een klein nieuw jongetje, dat met heldere oogjes de wereld inkeek. En daarna tevreden op zijn moeders buik in slaap viel. Voor hem moet/mag/ alles nog beginnen. Bij thuiskomst horen we dat Vaclav Havel overleden is, president, staatsman, moedige vechter, etc. maar voor mij vooral schrijver en integer dichter. Hier een klein fragment uit zijn gedicht: “ de weg van de hoop.” “Diep in ons zelf dragen we hoop Als dat niet het geval is, Is er geen hoop ... Hoop is de zekerheid dat iets zinvol is Afgezien van de afloop En het resultaat.” Zijn werk en overtuiging was zeker zinvol, het zijn dit soort mensen die ideeën planten, waarop nieuwe mensen, zoals het kleine jongetje misschien hoop kunnen putten in de loop van hun leven. Waardoor zij zelf weer een vlag kunnen planten voor anderen die na hen komen. Enzovoorts. Dank je wel Vaclav! Er is nog hoop. zondag 18 december 2011 om 0:12 uur: Eerste Kerstdiner en verschil tussen Engelen en Duivels. Zo: het eerste Kerstdiner van het Jaar hebben we overleefd. Nee hoor flauwe grap, het was fijn en heerlijk. De voorzitster van de groep waar we waren, hield een Kerstverhaal daarin werd een man na zijn dood rondgeleid door de hel en de hemel. In beide gevallen waren er lange gedekte tafels te zien en mensen met haken in plaats van handen aan hun armen. Daardoor was het moeilijk om het eten naar hun mond te brengen. Hoe kan ik nou kiezen ? zei de overleden man, ik zie geen verschil. Jawel zei Petrus (de rondleider) In de hel laten de mensen elkaar stikken, het is alleen maar ik, ik, ikke. In de hemel helpen de mensen elkaar, ook al zijn ze gehandicapt. Wij helpen elkaar hier ook (en dat is echt waar) besloot de voorzitster, en daarmee kunnen we een hemel op aarde creëren en hoort dat niet ook bij Kerst? zaterdag 17 december 2011 om 0:10 uur: Ik heb er geen say in. Alles is al gezegd, meent Barbara Köhler, Lees haar gedicht maar: As it turns out. I’ve no say in it everything is ready-said for me, I like turns of phrase that transform fixed sentences between walls spaced out into unruly spaces a place not known: the unknown a woman an ‘I’ a voice given to speech a resounding body taken at its word grows hands that are mine to take hold of an incantation & when I stand by this word it is my entitlement reaching out it meets you half way it comes and goes between us the speech the stillness, space, composed. Barbara Köhler vrijdag 16 december 2011 om 0:57 uur: Dichter zonder geld In een Belgisch TV programma (omtrent de crisis..)vertelde iemand dat er maar drie mensen zijn die niet om geld geven: de heilige, de mysticus en de dichter Nu behoor ik toevallig tot een van de drie categorieën- Maar dan ben ik waarschijnlijk geen doorsnee dichter, want geld interesseert mij bovenmate. Geld is niet belangrijk Maar bij weinig geld wordt het wel belangrijk donderdag 15 december 2011 om 0:38 uur: Neef en Kerststalletjes op Teevee Ik keek afgelopen dag per toeval naar het journaal van 5 uur. Daarna thee gezet en de TV niet meteen uit. Tot mijn stomme verbazing en verrassing zie ik daar opeens de Pastoor uit mijn geboortedorp (ik wist wel dat hij al jaaaaren bijzondere kerststalletjes van -all over the world -verzamelt) met zijn verzameling. Nu zag ik dat hij stalletjes uitdeelde aan mensen uit het dorp die ze in hun etalage kunnen zetten. Zie ik dus ook ……….opeens een neef van me in beeld, die ook een stalletje krijgt, dat hij in de etalage van zijn fotozaak zet. Kerst is toch ook een tijd van lieve gebaren en oprechte wensen. De stalletjes zijn altijd klein he ,zei iemand tegen de pastoor. Ja voor de kerst hoeft het niet groot te zijn, Later op de avond ( de na-griep houdt me af en toe nog even op de plaats…) zag ik bij DWDD een levende kerstgroep samen gesteld (de groep noemt zich december radio) uit bekende muzikanten w.o. Kyteman. Ze zongen en musiceerden als herder en engel en jozef en maria etc. een zelfgemaakt kerstpotpourri: "How to throw a Christmas party." Kerst is iets van harmonie zei Lydia van Maurik. Dan gaat het niet om individuele roem. Prachtig! Dat heb ik vandaag, toen ik dacht dat ik mijn tijd verlummelde voor de TV toch maar geleerd. Kerst is iets van harmonie en het hoeft niet groot te zijn om mooi te zijn. All I want for Chrismas is -----this sort of stuff! |