 |
|
Log
vrijdag 3 september 2010 om 11:50 uur: Wat een servies soms zegt, Ik ben nogal dol op serviezen en ik kijk er ook altijd naar (alleen maar kijken hoor!) in winkels die zich bezighouden met oud of nieuw serviesgoed. Het is dus ook niet zo verwonderlijk dat ik vorig jaar met 1001 naar de tentoonstelling “scherven en geluk “wilde o.m…….vanwege serviezen met een verhaal. Als voorbereiding op die tentoonstelling in het Keramiek museum de Princesse-hof in Leeuwarden, plaatste dat museum een oproep in kranten e.d. “Welke herinneringen heeft u aan uw trouwservies of dat van een van uw (groot)ouders?” Er waren mooie verhalen bij de tentoongestelde (uitgeleend door de briefschrijvers) serviezen, zoals dit van Toon van de Wijdeven. “Toen onze ouders- getrouwd in 1940- waren overleden, besloten we dat hun huwelijks-servies, dat alleen bij speciale gelegenheden was gebruikt, naar ons enige zusje Marianne ging. Op een voorwaarde dat ze elk jaar, op de laatste zaterdag van januari- een serviesdiner voor haar 5 broers zou geven. Ieder van ons neemt een gang voor zijn rekening en dat leidt tot de meest sprookjesachtige maaltijden. “ donderdag 2 september 2010 om 19:08 uur: Buiten het kader Vanuit de woongroep gingen 1001 en ik, vandaag even naar de opening van de tentoonstelling van Digna Weiss. Die tentoonstelling “Out of Frame” geheten, vond plaats in het gebouw van het RIVM. Inderdaad: waar het gaat om milieu onderzoek en waar ook de commissie voor genetisch gemodificeerde organismen zich geregeld het hoofd breekt. In zo’n omgeving hoor je de hersens bijna kraken van kennis en zoals zijzelf zeggen (en doordat ik een paar geesten uit die wereld ken, geloof ik dat ook) hebben zij voor al dit denkwerk een wijde blik nodig op fysieke en maatschappelijke ontwikkelingen. Zij willen ‘kaders in het denken verleggen’ en daarom past het werk van Digna dat ik al zo’n 30 jaar ken…hier uitstekend in de prachtige hoge hal van het instituut. Haar geometrische schilderijen liggen ten grondslag aan een systematische ordening. Dit klinkt heel streng en dat is het ook, maar tegelijk beïnvloedt haar veelal gevoelige kleurkeuze en eigen handschrift het uiteindelijke bijzondere resultaat. Binnen het tumult van de dingen om me heen, is de verdieping in zo’n opgeruimd geordend universum, met toch ook lieve kanten , even een welkom rustpunt. woensdag 1 september 2010 om 22:26 uur: Na 5 jaar niet meer hollen maar kruipen, Afgelopen dag een feestdag. De woongroep van 1001 cs. beleefde hun eerste lustrum. De werkelijke surprise dag begon al in de vroege ochtend met een prachtige programma kaart ontworpen door een kunstzinnig groepslid. Via een ingehuurde bus en een speciaal gecomponeerd groepslied (het echte schoolreisjes gevoel…) belanden we op een boot voor een tocht inclusief diner op de Kagerplassen . Hoe ruim het daar is zag ik voor het eerst van mijn leven. Het groepsgevoel dat inmiddels gegroeid is tussen de leden (door heel wat positieve en ook droevige belevenissen in de afgelopen 5 jaar…) manifesteerde zich op allerhande manieren. De feestcommissie die kosten noch moeite had gespaard, oogste ook bij mij bewondering. En ook voelde ik zelf dankbaarheid, omdat ik als aanhangsel van 1001, in feite, toch ook geaccepteerd ben en langzaamaan ook waardering heb gekregen. De voorzitter (ster) vond in haar sympathieke toespraak, dat de afgelopen 5 jaar voorbij zijn gevlogen en dat ze hoopte dat de komende 5 jaar voorbij zullen kruipen. Om haar woorden te onderstrepen tik ik de volgende zin l.e.t.t.e.r voor l.e.t.t.e.r. dinsdag 31 augustus 2010 om 0:24 uur: Een kloppend hart In een artikel in de krant las ik de volgende zin: ‘De mensheid staat niks anders te doen, dan steeds haar normen te her-ijken. In het bijgaande artikel gaat het over nieuwe normen die gaandeweg ontstaan , hoe bijvoorbeeld de pil het seksleven veranderde. Hoe orgaantransplantatie een nieuwe moraal genereerde. Etc. Maar het gaat mij om de bijgaande illustratie die houdt me nu al tijden bezig. Twee handen houden een doorzichtige plastic zak vast. In die zak zie je een grote bloederige klomp vlees: Het onderschrift luidt: ‘het hart van een verongelukte donor, wordt gereed gemaakt voor transplantatie.’ Een kloppend hart in een plastic zak, dat orgaan waarom heen zoveel romantiek geweven wordt. Het hart als een homp rood vlees en spieren die even later in een ander lichaam worden genaaid? Hoe moet het met de ontvanger van dat bloedende cadeau? Hij kan nooit meer zeggen: “mijn hart klopt voor jou" want zijn hart is het hart van een ander. Een kloppend hart. maandag 30 augustus 2010 om 1:08 uur: Rare uitspraak ‘Vrouwen zijn meer dan alleen moeder; weg met het borstvoedingsfundamentalisme”dit is een uitspraak van de Franse filosofe Elisabeth Badinter (in de Volkskrant gelezen) Wat een rare uitspraak, ik ben zelf moeder, maar ik heb nooit het gevoel gehad dat ik alleen maar moeder was, zoals ik mezelf ook nooit alleen maar dichter, of recensent of geliefde of vriendin zou noemen. En omdat ik als moeder na een zeer gecompliceerde bevalling (baby op de intensive care) nooit borstvoedign heb kunnen geven, begrijp ik van de tweede helft van haar uitspraak al helemaal niks. zondag 29 augustus 2010 om 13:52 uur: Winst en verlies Het is zondag, de regen klettert tegen de ramen. In de verte horen we de stem van de omroeper bij een fietsmarathon. Wij besluiten in pyjama te blijven en de dag een beetje buiten te houden. Dat lukt natuurlijk niet echt. Op de mat ligt een briefje met een overlijdensbericht. In de mailbox zit een uitnodiging voor een feest. De poesjes van de buren willen eten, nu hun baasjes er niet zijn. De radio laat ons weten dat de PVV aan zetels wint als de formatie langer duurt. De Beatles zingen: She is leaving home. Ik denk aan mijn overleden ouders, gestorven vrienden, nieuwe vrienden. Aan de ene kant bergjes vreugde aan de andere kant, bergen verdriet. Het hele leven bestaat uit winst en verliesposten. zaterdag 28 augustus 2010 om 0:08 uur: We zitten aan een rond tafeltje en zij vertelt, In het souterrain van een gelegenheid, en dan nog eens in een hoekje. Zij vertelt, ik kijk naar haar boeiende gezicht. Ik luister naar haar verhaal dat al begint als ze als 16 jarig meisje vlucht om met een man te trouwen in Schotland. Van daaruit raast haar leven verder. Langs berg en dal mag je wel zeggen. Ik hang aan haar lippen. Haar levensverhaal is als een boek. Een spannend boek. Het soort boek waarvan ik hou. Een boek waarin de anekdotes niet de hoofdrol spelen maar de grote lijn. Niet het pochen op de prestaties van kinderen of kleinkinderen, want die heeft ze niet. Het ging gewoon over het universele gevecht op leven en dood om het leven, het eigen kleine leven, zo goed en ‘groots’mogelijk te leven. vrijdag 27 augustus 2010 om 1:43 uur: Geen kruimeltje woord Te moe om nog wat te zeggen, hoe vaak worden je woorden niet verdraaid of uit hun context gelicht? Te moe om te praten, laat staan om te schijven. Er vallen even geen woorden meer , zelfs geen kruimeltje Woord, lief of boos, valt uit de voorraadkast van mijn hoofd. donderdag 26 augustus 2010 om 1:07 uur: Darjeeling uit de Himalaya, of lammetjesthee met melk. Ja mevrouw, zegt de theeschenker “Ik begrijp dat u dit een delicate smaak vindt, dit is namelijk een heel bijzondere Darjeeling. En dan nog wel van de eerste lentepluk. Hij wordt geteeld aan de voet van de Himalaya. En die plek bepaalt de bloemige smaak begrijpt u wel?” Ik begrijp het en ik begrijp daardoor ook beter de rekening Ik besluit tot de aanschaf van een meer voordelige theesoort, deze prijst zichzelf aan als: Refined teas, grown in gardens of Vietnam. Its infusion color is beautifully Golden., Later, thuis, drink ik de thee met een klein meisje , ze wil thee, maar dan wel met veel melk erin. Lammetjes- thee zegt ze nadrukkelijk. De thee ziet er nu uit als koffie verkeerd. The golden colour is foetsie-yama. Mmm heerlijk, vindt zij, na een klein precieus slokje uit het poppenservies. Zou ze het “mysterious aroma” uit de tea-gardens van Vietnam bedoelen, of de scheut melk? woensdag 25 augustus 2010 om 1:08 uur: Breiwerk Ik mest mijn kleerkast uit, er moet ruimte komen voor de winterkleren. En wat niet meer gebruikt wordt, gaat naar het Leger des Heils. Er is te veel overbodigs in het leven. Het kost ruimte en energie en die wordt toch al aangetast. Er zitten nu vijf gebreide truien in een zak die weg mag. Mijn schoonmoeder zaliger,... voorzag iedereen van warme wollen prikkende truien. Graag of niet. Als ik mijn ogen sluit kan ik dat beeld van haar, breiend op de bank, makkelijk oproepen. En ook de bijbehorende tik-tik- geluidjes. KNITTER Drawers full of warm rollnecks she knits and so tracks people down who all the year round brave the winter in her. Needles are the final language. One after another rhyme has imposed silence on the living. Yet they’re all still here. Their alphabet’s a perfect secret, it’s under wraps, unspoken. The one to speak can’t grasp it. Their conversation ticks, ticks around me. © 1995, Bernard Dewulf - Vertaling :Willem Groenewegen |