 |
|
Logzaterdag 28 januari 2012 om 0:05 uur: Op zijn Chinees Afgelopen avond een Chinese party beleefd met allerhand chinees eten En een chinese arthouse film, waarbij ik vooral onder de indruk raakte van de natuur in die film. Ik ben een geografische nitwit en wist bijvoorbeeld niet dat er zulke hoge bergen in China zijn. Ja de Chinese muur dat wel natuurlijk. In elk geval herinnerde ik me hierdoor een mooie Chinese uitspraak: “Als je geen berg beklimt, kun je niet ver kijken.” vrijdag 27 januari 2012 om 0:38 uur: After the poetry-night. Hoe ‘t was? Het was heel fijn! Vriendinnetje en ik genoten. We kwamen nog andere vrienden tegen, her en der in het Museum- labyrinth. Ik kon bovendien in een paar lieve ogen kijken. En het lukte zowaar! Om op tijd bij de voordracht van Judith Herzberg te zijn. Ze was heel persoonlik en authentiek. Zei onder meer dat ze zich zo ergerde aan het feit dat er nu wedstrijden in poëzie zijn. Waarbij ze een duidelijke hint naar de Turing wedstrijd gaf. Poëzie is niet iets om in te winnen , zei ze. En dat terwijl vriend L. dit jaar alweer !! gewonnen heeft, en ik hem benijd. Het is toch een soort tombola zegt hij. En zij vindt het dus niks. Ja, ja,…. maar ik zou maar wat graag winnen. Haar gedichten waren verder haarscherp, en een ervan (klaagliedje) publiceerde ik zelfs een aantal weken geleden op dit weblog. Ook Eva Gerlach zagen en hoorden we. Wat was ze klein en tenger, een zwart figuurtje , met een bescheiden stemgeluid en tamelijk ingewikkelde verzen. Sudoku’s haast . Maar het was genieten. En Menno Wigman, schitterende voordracht en heel bijzondere verfijnde poëzie. Tonnus Oosterhof met knappe klankdichten en zovoorts. Laat ik maar ophouden. Veel, heel veel, en heel fijn. In de natteneuzen- nacht liep ik daarnet, alleen terug naar huis, er vielen mij vele dichtregels in, maar geen die het won bij de dichtregels van deze avond. Welterusten. Let’s meet again in poetry. donderdag 26 januari 2012 om 0:32 uur: Gedichtendag,voor ons, maar ook voor verstandelijk gehandicapten. Morgen de Nationale Gedichtendag (nou ja, op het moment dat u dit opent is het al donderdag natuurlijk.) Ik vind dat een fantastisch initiatief, zoiets als moederdag maar dan voor gedichten... Zoals elk jaar ga ik naar het huis van de poëzie. Van 8-12 uur tanden op elkaar, hoorapparaat aan en luisteren. Vorig jaar was ik met hetzelfde lieve vriendinnetje (die net als ik nogal wat ausdauer heeft) in het stadhuis. (toenmalige locatie) We wilden van alles horen en zien en dwaalden door de gangen. Misten heel veel, omdat we het niet systematisch aanpakten. En als we wel bij de juiste deur waren, dan was het alweer te laat. Vol! Dit jaar wil ik beslist Judith Herzberg en Eva Gerlach horen , aan beide dames ben ik nl. schatplichtig. In het kader van deze a.s. happening kreeg ik de DVD “verbeelde gedichten” , gemaakt door Robin Vogel van de Vogelfabriek. Gedichten van verstandelijk gehandicapten met sobere ondersteunende beelden. Wat vindt u van dit gedicht: ‘liefhebben” van een meisje met een verstandelijke beperking. (Gehandicapt? ?) Liefhebben “Houden van iemand Houden van iets Het is allemaal moeilijk Het is zelden gelijk spel Maar dat merkt u nog wel.” woensdag 25 januari 2012 om 0:55 uur: Geen Nobelprijs, maar… “Wat we werkelijk nodig hebben is niet de Nobelprijs .. maar de liefde - en verwantschap in de geest. De Nobelprijs is slechts een troostprijs.” Aldus: George Wald. Nobelprijswinnaar en bioloog aan Harvard University. Aanvulling van mezelf: ik ben het volledig met meneer Wald eens, maar toch zou ik ook de Nobelprijs niet versmaden. dinsdag 24 januari 2012 om 0:51 uur: Een huisgenootje/ genaamd Slash Als je zo goed bent in columns als Martin Bril zaliger, dan kun je het dagen lang hebben over de belevenissen van en met je huisdier . Zo niet dan wordt het al gauw een vreselijk geneuzel. Maar nu: ik heb sinds vandaag een nieuw huisgenootje , een kat; genaamd Slash. Rood, wit, van kleur en ogen die diepzinnig (of is het dommig?) kijken. Ik ben vooralsnog blij met hem , al had ik mezelf gezworen dat ik nooit meer het verdriet om het verlies van een geliefd en dierbaar huisdier wilde hebben. Verlies, (op velerlei terrein) genoeg geleden. Maar ----het gemis ging overheersen. Hopelijk gaan we het zo goed samen vinden, dat ik u nog een keer deelgenoot kan maken van een, al dan niet gezamenlijk, avontuur. Geen woef, geen Yeah, maar mauwww........ En misschien krijgt mijn weblog-boek ook nog een keer de mogelijkheid om foto’s toe te voegen. Dus wie weet. maandag 23 januari 2012 om 0:07 uur: Geen dappere man uit Dublin, Wel een vasthoudende dame uit Downingstreet. Goed: op naar het theater waar een stuk over een dappere man uit Dublin in de jaren 60 zou worden zou worden opgevoerd. Zegt de dame achter het loket(als ik mijn naam noem vanwege de gereserveerde kaartjes...) “Het stuk is al een half uur bezig. Oh de aanvangstijd stond kennelijk verkeerd op de site , neem me niet kwalijk!” Ik sla nu maar even over wat ik vervolgens zei. Na deze blamage dan maar naar de film: “ The iron lady,” van Ierland naar Engeland zogezeid. Deze film gaat over de Britse politica Margaret Thatcher (vertolkt door Meryl Streep) die uiteindelijk de eerste conservatieve vrouwelijke premier van the U.K. werd. Of je nou wel of niet waardering had of hebt, voor Thatcher. Meryl Streep geeft haar op een fantastische en bij wijle zelfs roerende manier, gestalte. Net als het hondje Uggie verdient zij ook een Oscar. Geen woef, maar Yeah. zondag 22 januari 2012 om 0:06 uur: Een terechte Oscar en hoeraatje voor een hond. Een aantal weken geleden meldde ik u op mijn web-logboek hoezeer ik onder de indruk was van het hondje Uggie, de dappere en grappige Jack Russel die meespeelde in de zwart-wit film ‘The artist’- Dat hondje, dat werkelijk een hoofdrol vervult (in zijn eentje , hij werd door geen enkele hond vervangen..) zou wel een Oscar verdienen dacht ik toen. Et voila, Maandag kreeg Uggie zijn Oscar. Eindelijk erkenning.Woef. zaterdag 21 januari 2012 om 1:41 uur: Vervolg: Realisme en het tactiele schilderen. Wat me toch wel fijn lijkt ...als je kunt schilderen zoals Cas Waterman, die portretten van vrouwen tentoonstelt. Vrouwen met vaak prachtige borsten , met een mooie huid, mooi haar. Alsof hij dat met zijn penseel als een soort van tastzintuig -----aanraakt. Zo beschouwt, kan realistisch schilderen ook opwindend zijn. Dat was vroeger natuurlijk ook zo. Al die Italiaanse schilders, die alsmaar hun minnares gebruikten om de H. Madonna af te beelden. Zo kon hun vak schadevrij ,heerlijk voor hen zijn. zaterdag 21 januari 2012 om 1:39 uur: “Realisten” zijn in. Realistische schilderkunst beleeft een enorme revival. Woensdag j.l. werd de beurs voor hedendaagse figuratie geopend door Boris Dittrich in Amsterdam. Op diverse artfairs en galeries in het land exposeren kunstenaars hun schilderijen en foto’s waarin zij de werkelijkheid vastleggen. Nou ja, zoals die zich aan hen voordoet dan... Ook in Utrecht in Genootschap Kunst- liefde dat belangrijk was voor (magisch) realistische schilders als Moesman, en voor Pyke Koch (die daar bijv. in 1940 het beroemde portret van zijn vrouw tentoonstelde in een zwart geschilderde ruimte) exposeren nu vier realisten. Kunstenaars die vaak maanden lang, intensief aan een en hetzelfde schilderij werken. Stillevens , portretten, landschappen etc. Ik vind het overigens grappig dat Realisme nu opeens weer als een moderne stroming wordt gezien…. Modern? Was het niet Gustave Courbet (1819-1877) die, om zich af te zetten tegen het Classicisme en de Romantiek , brutaal ging schilderen naar de werkelijkheid. Hij veroorzaakte schandalen, omdat hij de ‘werkelijkheid’ niet mooier maakte dan die werkelijk was. Dat is zo’n 150 jaar geleden. Dus : ‘What’s new “ Het beste is toch om het realisme aan den lijve te ervaren , al klinkt dat vast wel weer een beetje abstract. Tot morgen. vrijdag 20 januari 2012 om 0:39 uur: Vervolg: onbekende beelden op oude foto’s Hebt u wel eens gehoord van de plaatsen Dobbiaco, Venetië, San Agaro, San Remo, Opatija, Lugano, Sezano? En als u er van gehoord hebt (Venetië is natuurlijk een inkoppertje) bent u er dan ook geweest? Ik heb al deze plaatsen nog nooit bezocht. Wat blijkt / tot mijn werkelijk stomme verbazing…mijn ouders zijn gefotografeerd in al die plaatsen . Daar waren ze met vakantie. Vakantie? Ik weet niet beter of mijn ouders gingen nooit met vakantie. Ik was tot mijn 18 de, ook nog nooit van ze leven ergens op vakantie. Ja wel eens 2 dagen in het gezin van mijn reeds genoemde nichtje, waardoor ik bijv. voor het eerst van mijn leven een speeltuin zag, en meteen mijn beide knieën stuk viel. Maar vakantie? No way. Mensen van een boerderij gingen niet met vakantie, en hun kinderen ook niet. Ik ben op mijn 18 de (een verhaal apart, dat ik nu even oversla) het huis uitgegaan. Daarna gaf ik mij decennia lang over aan de wilde maalstroom van het leven waarin ik toen terecht kwam. Ergens in die jaren ~~gingen mijn ouders dus al of niet in een groep met vakantie, naar die oorden die ik in de eerste zin noemde. Ik zie mijn ouders zoals ik ze absoluut niet ken en nooit hebt gezien. Mijn moeder, slank, in lichte zomerkleding , op witte sandaaltjes, een zonnebril op, een ceintuur om haar middel, een lint in het haar. Mijn vader in mooie elegante lichte broeken, overhemden met korte mouwen, open schoenen. Ontspannen lachend naar de camera. Ik kijk en kijk en voel me haast een voyeur. Alsof mij een blik wordt gegund op een geheim dubbel-leven. Iets wat niet voor mijn ogen bestemd was. Ze hebben mij (in de spaarzame keren dat ik toen thuis was) er nooit over verteld. Ik wil zwijgen van zoiets confronterends als deze foto’s. Oh, dat er na mijn dood iemand zo barmhartig wil zijn om alle foto’s van mij -en brieven aan -mij zal vernietigen. |