 |
|
Logzaterdag 19 mei 2012 om 0:37 uur: Een halve eeuw ophalen bij een Bossche Bol. De elektronische snelweg levert meer dan eens verrassingen op. Zo spoorde een meisje die ik 50 jaar geleden uit het oog verloor mij op via mijn website. Ja, okay na 50 jaar ben je niet meer echt een meisje, maar toch.. Zij stelde een ontmoeting voor en ik ging daar, zij het schoorvoetend mee akkoord. Want hoe zal dat gaan, na een halve eeuw? Het ging heel goed, verrassend goed. Omdat we onze date in Den Bosch hadden, moest er van ons een Bossche bol bij, een calorie-bom. Maar erg lekker. Zij haalde haar agenda uit 1962 tevoorschijn en het ophalen der herinneringen begon. De Bossche bol raakte op, maar de herinneringen niet en zo gingen we van de ene horecagelegenheid naar de andere, teneinde puzzelstukjes van een halve eeuw, aan elkaar te leggen. Ik ben in die periode, helemaal verdwenen in kunst en cultuur, het enige wat ik kan trouwens… Maar zij….. Hoewel ze nog bijna even mooi, slank, vrolijk en sportief oogt- is ze telexist geworden. Heeft bij een scheepvaartmaatschappij gewerkt. Kinderen , kleinkinderen, een carrière. Golf brevet. Tennis, Bridgetoernooien, Reizen , Verhuizen. You name it, she did it. Er blijkt veel ruimte in een halve eeuw te zitten. Ze laat me foto’s zien van mij zelf, toen. Wat een lief meisje zeg ik terwijl ik verbaasd naar mezelf kijk. Ja dat was je ook, zegt zij en dat ben je nu nog. (zucht…dat imago zal ik wel nooit meer kwijtraken, behoudens bij mijn vijanden natuurlijk…..Ha!) Tussendoor verkennen we de stad. Ik begrijp niet hoe het met iemand die je zo lang niet hebt gezien en waarvan je dacht dat je nauwelijks gezamenlijke belevenissen had, toch zo vertrouwd en leuk kan zijn. En oh schande, ze laat me aantekeningen zien uit haar agenda, over dingen die wij samen hebben gedaan en over een bezoek aan mijn ouderlijk huis, met de namen van mijn broers Pascal en Noel er zelfs bij. Het opslaghokje in mijn hoofd was gesloten, totdat zij erover vertelt. Op het plein met de reusachtige kastanjebomen bij de St Jan, zoeken we tenslotte naar de engel met het mobieltje die daar na de restauratie is aangebracht. Een jonge voorbijlopende priester, wijst het ons en op mijn vraag of hij zelf wel eens met “Ut Engelke” belt (de engel heeft nl. een eigen mobiel nummer) zegt hij: “Nee hoor de hele dag in gesprek” Net zoals wij dus, de afgelopen dag. Geeft niks. vrijdag 18 mei 2012 om 0:59 uur: Ik ben niemand, wie ben jij? Ik ben niemand, wie ben jij? ben jij -ook –Niemand- Wel dan zijn we een stel! maar hou Het stil! Of het wordt doorverteld! ------------------------------------------------------------ Dit soort zinnen tref je aan in haar poëzie, ik zou willen dat ik ze geschreven had, maar ik ben geen Emily Dickinson. Zij overleed in 1886 te Amherst in Amerika. Het duurde tot 1933 voordat Simon Vestdijk een essay aan haar wijdde, waarmee ze bij poëzie liefhebbers voor het eerst,… ook wat bekendheid verwierf in ons land . En omdat hij als een schrijver van naam en faam gold, vond men haar opeens interessant. Dat is nu 80 jaar later nog steeds zo, als een ‘autoriteit’ zegt dat het wat is…..dan is het opeens wat. Dat zie je terug in de beeldende kunst maar het geldt ook voor film en ja ook voor gedichten. Ik ben niemand, wie ben jij ?? donderdag 17 mei 2012 om 0:32 uur: Het architectuurcentrum in Rotterdam Dat laat herhaaldelijk architecten aan het woord over hun werk. Omdat ik kort geleden een architect hoorde vertellen over zijn werk in gebieden waar steden weer moesten worden opgebouwd na oorlog of verwoestingen--- bijvoorbeeld in Vietnam, Guatemala- India etc. raakte ik geïnteresseerd in dat specifieke onderdeel van architectonische planning. Mocht u meer over dit boeiende onderwerp willen horen en zien? Op donderdag 7 juni a.s. is er een lezing op dit gebied door Pablo Allard. Ik citeer: “De vooraanstaande Chileense architect en stedebouwkundige Pablo Allard, decaan van de architectuur- en kunstenfaculteit van Universidad del Desarrollo, toont in deze Urbanists Talk voorbeelden van Chileense architectuur en stedenbouw die oplossingen bieden voor complexe, sociale problemen zoals armoede, woningnood en wederopbouw na natuurrampen. Na de zware aardbeving en tsunami die Chili in 2010 trof, werd Pablo Allard benoemd tot 'National Urban Reconstruction Program Coordinator'. In die functie gaf hij reeds leiding aan de ontwikkeling en uitvoering van diverse wederopbouwplannen.” woensdag 16 mei 2012 om 0:34 uur: Punk en Kunst. Beide te zien in de stallen van het Centraal museum in Utrecht. Soms zelfs hoekjes ingericht als plekken uit de kraakpanden , periode 1976-1984. Het verzet,het oproer en de onrust uit die tijd slaat je in het gezicht. Was het met Koninginnedag, Leve de Koningin- hier is het : God save the Queen. (tevens de titel van de expositie) Een liedje van de Sexpistols, dat destijds als een aanklacht tegen de machthebbers gold. Een grote uiting van protest, wanhoop en teleurstelling en zich daartegen afzetten, dat was Punk in feite. Het waren dan ook vaak intelligente en creatieve jonge mensen die de trend opsnoven en er Punk van maakten. Klanken van woede en machteloze pijn om de werkloosheid en de uitzichtloosheid waaraan niet te ontkomen viel. Ook een kleding- cultuur van de “punkers”gescheurd, gebroken, vastgehouden door spijkers en veiligheidsspelden kwam op. Kraakpanden: jongeren eisten woningruimte, en bezetten soms hele wijken zoals de Amsterdamse Vondelstraat in 1980 in A’dam bijv gebarricadeerd werd door punkers. De gemeente zette zwaar geschut in, waaronder tanks. Een prachtige foto daarvan is op de tentoonstelling te zien. Er ontstond rauwe directe muziek, en natuurlijk….sprongen slimme kunstenaars met gretigheid in op deze beweging . Zo is er kunst te zien van Henk Visch, Rob Scholte, Keith Haring , Walter Dahn en anderen. En oh ja, poëzie van Diana Ozon bijvoorbeeld die haar verzen destijds de ruimte insmeet. Rondlopen op deze tentoonstelling is rondlopen in een tijdsbeeld. Als je dan het geluk hebt iemand tegen te komen of bij je te hebben die dat ook herkent , waardoor je verwantschap voelt, kan Punk even omslaan in geluk . dinsdag 15 mei 2012 om 0:51 uur: Tornadojager Ze zitten nu in Amerika een beetje te balen, want er komt geen tornado, terwijl zij zich daar zo op verheugd hadden. Ze; dat is een team van meteo-consult uit Nederland. Ik hoorde dit enigszins bizarre nieuws op de radio. Het is op dit moment politiek incorrect om Geert te citeren, anders zou ik zeggen: Het moet niet gekker worden. maandag 14 mei 2012 om 0:22 uur: Bedanken ,bedanken en bedanken Van alles doen voor een ander omdat je die ander wilt plezieren, geeft genoegdoening als het ook goed lukt. Afgelopen avond werd ik per mail nog eens bedankt door T. voor de gedichten en de rondleiding die ik samen met Margriet H. verzorgd had. En vanavond werd ik bedankt door de leuke, spontane hartelijke gasten uit België en Limburg. Ze lieten een hele Blond-tas vol cadeaus achter (hoefde niet, maar is toch leuk en lekker zoals het Belgische streekbrood bijv.) Een van de cadeautjes is een boek van Paulien Cornelisse, Daaruit het volgende citaat: “Aan het eind van een intensief televisie interview zei de interviewster tegen de geïnterviewde: “Ik ga je ongelooflijk bedanken” Daarna bleef het kennelijk bij die aankondiging, grappig…maar ik vind het leuk om echt te bedanken als er iets te bedanken valt. Dus lief bezoek van mij/ons/ ongelooflijk bedankt, jullie lieten de afwas, maar vooral vreugde en plezier achter! zondag 13 mei 2012 om 0:36 uur: In elk geval zijn je gedachten vrij…. Die Gedanken sind frei wer kann sie erraten? Sie fliehen vorbei wie nächtliche Schatten. Kein Mensch kann sie wissen, kein Jäger erschiessen mit Pulver und Blei: Die Gedanken sind frei! Deze tekst vind ik nog altijd mooi, al leerde ik hem al op mijn 18 de jaar van Ad Heerkens. Enthousiast begeleid door de meest vreemde kampvuur instrumentjes. Daar hoef ik me gelukkig niet meer mee bezig te houden Maar de tekst van dit lied blijft recht overeind , zoals de Domtoren. Hoewel je die beeldspraak weer niet mag gebruiken van Leo Vroman die dat met een knipoog opmerkte. Want het zou te nadrukkelijk een fallische connectie hebben. Dat moet dan maar… zaterdag 12 mei 2012 om 0:34 uur: Een lach kan wonderen doen Hebt u dat wel eens gezien, hoe een gezicht kan veranderen als er opeens een mooie , blije of opgeluchte lach doorbreekt? Moet u eens op letten. vrijdag 11 mei 2012 om 0:52 uur: An issue of mind T. is jarig. Hoera T. we zullen het weten vandaag en jij ook: Maar kijk: hier is alvast een eerste geschenkje: Age is an issue of mind over matter If you don’t mind, it doesn’t matter. Deze uitspraak van Mark Twain is voor jou, Blijf nog maar lang, mooi, slim en trouw. donderdag 10 mei 2012 om 1:21 uur: Op de pijnbank Omdat ik morgen- vrijdag de elfde dus- een groot en belangrijk feest heb, dat een beetje de hele dag duurt- en waar ik samen met een lieve vrouwelijke stadsgids mede vorm aan mag geven……moet ik er representatief uitzien . Van mezelf. Bovendien krijg ik in het weekend een delegatie van 4 kritische familieleden, en ook dat, stelt hoge eisen aan het uiterlijk van mijn huis, van mezelf en de kwaliteit van de maaltijden. Allemaal erg prettig, maar ook een beetje druk, druk,druk.(eufemisme) Dus vanmiddag dacht ik, laat ik nu eens tussen de bedrijven door een professioneel maskertje nemen bij een schoonheidsspecialiste. En nu eens niet gewoon als een soort Belle Vigore , tijdens het koken. O.K. Een aardige, potige, schoonheidsspecialiste nam me onder handen. U bent een beetje moe, zei ze streng, nadat ze mijn huid onder een vergrootglas van 300% had gelegd. “Ik moet de huid daarom eerst masseren, anders heeft het maskertje geen zin”. Dat masseren hield in, dat ze met knijpende en knedende bewegingen, met haar sterke handen over mijn gezicht ging ‘dansen’. Ik moest denken aan het dansen en stampen van mijn kat die dat bij voorkeur op mijn buik doet, als ik even op de bank lig. Schijnt een rudiment uit hun verleden te zijn. Door dat dansje word de melktoevoer van de moeder-kat gestimuleerd. Voelt niet altijd prettig, maar afleren helpt niet. Nou dat dansje van mijn Slash is een feest, in vergelijking met de masochistische strafbehandeling, die het meisje op mijn arme gezicht losliet. Ja, wie mooi wil zijn, moet pijn lijden , het cliché kon niet uitblijven. Dat zei mijn vader ook altijd tegen mijn moeder als hij een haartje op bovenlip of kin bij haar uittrok. Au, riep zij , "Piet, (want zo heette hij nu eenmaal) houd asjeblieft op." En dan debiteerde hij dat cliché. Jij wilt juist dat ik mooi ben, zuchtte mijn moeder dan. En dat was ze,ook nog, op haar 85 ste. Achteraf waardeer ik het zeer, als een man het fijn vind, dat zijn geliefde of vrouw er verzorgd uitziet. Anders is er wellicht sprake van een verminderde interesse in haar. Martelen dus maar. |